بگو بیا

از فراق  تو دلم  در   تب   و تابست  بیا               دل ز هجر تو چنان  آتش  نابست  بیا

 چشم گریان مرا اینهمه بی  خواب  مکن              جان من ازغم تو بی خوروخوابست بیا

 جز دل  خسته  نماند  دربرمن ای گل من              بوی  تو  بر نفسم   بوی  گلابست  بیا

تو چه دانی که چسان میگزرد ساعت من             تک تک ساعت من زنگ عزابست بیا

 گر  تو داری  نظری  سوی  دلم  زود بیا             قامتم  خم  شد   و عمر برلب ابست بیا

 با  خط   خوش  نوشتم   بد ر  خانه  دل               خوب من قصر دلم بی تو خرابست بیا

 

گفته  بودم  به  صبا  تا  که  بگوید  بتو

 که حکیمی شب وروزبی توکبابست بی

---

با لب خندان بیا

داد  بباد  هستیم  این غم  هجران   بیا            خانه  نمود  بر دلم درد  فراوان  بیا

 سینه تنگ مرا درد غمت  خون  نمود              ای  طبیب  دلم  برای   درمان  بیا

 افتاد  دلم از غمت گوشهء زندان هجر              ز بهر آزادیم  از غل و  زندان  بیا

 گشته یکی روزوشب پیش دوچشمان من           روشنی  شام  من چو ماه  تابان بیا

در  چمن عمر من نی گل  و  نی  بلبلی             سوی گلستان دل  کبک خرامان بیا

سوخت  پر وبالم از آتش  سوزان غم             همچومسیحا دمی در پی   درمان بیا

 

 بهرنیاز آمده  بردرخوانت  حکیم

مهر درخشان من با لب خندان بیا

---

نام غزل : شیرین  و شور

ابیات     :    ده   بیت

 نمک  شور است  و شورت  در جهان  ریخت

چه کس  شیرینی و   شوری  هم   آمیخت ؟

عجب  اینست  و  گل  شد  شور  و    شیرین

گلی  دیده    کسی   طعمی   بر   انگیخت ؟

چه   حالی    آمد   از   منصور  و   این    نظم

کمان    ابرویت     دل   را     به   هم    ریخت

---

       مطلع  چهار  غزل

خواب  و مهتاب

خواب  آمده ای ور چه  که   تعبیر  نه  این بود

گفتی  که  بمانم   تو  بگو  عهد همین  بود ؟

 

باز   و   شکار

در دست تو من  گرچه  چو  کبکی که  اسیرم

ای    باز    شکاری    مکن   آن    کار   بمیرم

 

عار یار

مفلسی کردم  برش  او مفلسان را خوار داشت

حیرت از  ما  کی  بود  یار  از گدایان  عار  داشت

 

نذر  پاک

نذر  کردم  من  اگر  غم  ز دلم  پاک  شود

این  قدم  تا  در  میخانه  چه چالاک  شود

 

آب جگر سوز

ساقی  بده   آن   آب   دلارای  جگر  سوز

مطرب   تو   بزن   راه   دگر  بر  دلم  امروز

---

       .  اهنگ  وصال

 

و ین حکایت  به  عبارت  نتوان  گفت  به  دوست

                                                            که  دلی  دارم و  اندر پی یک سلسله  موست

چشم دل   در  بر  او   رفته  و   چشمان   سرم

                                                       چشمه ای چون نبود ؟جاری ازین چانه چو جوست

نزنم      تا   بزند    او    دمی     اهنگ    وصال

                                                          داد  هجران که  تو منصوری و  دل  عربده جوست

  این   غزل  ده  بیت   است

 

                              . هلال  ابرو

                                    غزلی   ملمع   و هشت  بیت  است

الی  محبوبنی  عن   حالنی  ذکر اللیالی

                                                                فذکری  کالغریب    مفلس   افسرده حالی

وگر  زیبا   رخان  را  باشدی  بر   احتیالی

                                                                فقل منصورک عن عشقها فی الاشتعالی

 

                                فرجام  جام

 

کمان      ابرویت     دل    را    فنا     کرد               دگر  چشمت  ببین  با ما  چه ها کرد ؟

عجب    کاری   شده    چشمم    بدیده               ولی     بد بخت    دل    را  مبتلا    کرد

بیا   منصور  و     بر      راه     دگر   شو                از  او    بگذر   که  دل  بس  ماجرا  کرد

این   غزل   هم   یازده  بیت   است

 

و  با   یک   رباعی   از  منصور   تا  دیداری   دگر  بار   خدا   نگهدار

در  سینه ی   ما  بار  غم   اندوخته اند

                                   بر قامت  دل    لباس   غم    دوخته اند

انان  که   چنین  جفای   بی حد کردند

                                    نی خانه ی  ما   بلکه خود افروخته اند

---

«بايد يكي شويم»

خسرو گلسرخي




بيا يك صدا با همه, هم شويم

نبايد كه از يكديگر كم شويم


نه تفريق و تقسيم, نه كاهش، نه كم

همه باهم و ضربدر هم شويم


بيا دست و پارويِ يك ناخدا

چو كشتي به دريايِ عالم شويم


به جان و تنِ خود بسازيم پلي

چَمِ سادة پيچِ پُرخم شويم


چراغي بر اين تيره شبهاي مرگ

كليدي به اين قفلِ ماتم شويم


گل و خنده بر لانة سوت و كور

دف و سازِ اين خانة غم شويم


يقين سپيد, شوقِ فرداي عشق

بر اين زخمِ شب, جمله مرهم شويم


در اين شوره زارِ كويرِ ستم

زلالِ تمنايِ زمزم شويم

---

«ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی»

چون با خبر شوی زخدا بی خبر شوی

ترسی میان گفتن و دیدن نمانده است

پس بی هنر بشین که کمی بی خطر شوی

گاهی درون خلق بیا و نظاره کن

از روی پل برو که مبادا تو خر شوی

بنشین کنار سرور و صاحب عنان عشق

تا از وجودشان به ره عشق سر شوی

گاهی شتر نشو و گهی مرغ بی هوا

جایی بیا بپر که رها بال و پر شوی

مردی و پختگی به خبر دل نبستن است

پس بی خبر بیا زخدا با خبر شوی

---