سینمای ما - برای الیور استون ۶۲ ساله، با كارنامه‌ای پربار (ساختن بیش از ۲۲ فیلم كه در بیشتر آنها سناریست و تهیه‌كننده هم بوده)‌؛ دیگر سفارشی ساختن، كار چندان عاقلانه‌ای نمی‌تواند باشد. همكلاس سابق جورج دبلیو بوش در فیلم «W» نه بر چیزی اصرار می‌ورزد و نه قصد دارد مساله‌ای را اثبات كند. حتی قرار نیست مشت كسی باز شود.
او یك كمدی سیاه ۱۲۹ دقیقه‌ای ساخته و در آن به شرح ماجراهای زندگی بوش از جوانی تا رسیدن به مقام ریاست جمهوری ایالات متحده پرداخته است. همان چیزهایی كه همواره درباره بوش پسر گفته می‌شد و همگان در رسانه‌ها ، كتاب‌ها و مجلات طی این ۲ دهه دیده یا خوانده بودند و حالا در فیلم او با نظم و ترتیب نمایش داده می‌‌شود. همه می‌دانند بوش پسر یك الكلی كله‌خراب بوده و اتفاقا سكانس افتتاحیه فیلم با همین سوژه آغاز می‌شود. عامه مردم او را یك راستگرای افراطی بی‌مغز می‌دانستند و در فیلم هم نشانه‌هایی (به بزرگی یك نفتكش)‌ از این طرز رفتار مشاهده می‌كنیم؛ مانند ثبت‌نام او برای رفتن به ویتنام و شركت در جنگ. او عمده‌ جوانی‌اش را و حتی هنگامی كه در دانشگاه ییل مشغول تحصیل بود، به میخوارگی و شركت در پارتی‌های شبانه گذرانده و در این فیلم نیز دقیقا بوش همین گونه روایت می‌شود، چیزی كه همگی از آن خبر داشتند. در واقع الیور استون چیزی فراتر از آنچه همه مردم دنیا درباره جورج واكر بوش می‌دانستند؛ در فیلمش به مخاطب ارائه نمی‌كند.
استون به عنوان یك همكلاسی سابق در یك لیبرال پا به سن گذاشته علی‌الظاهر قصد داشته یك ماجرای تكراری را با تمركز بیشتر و با بازه زمانی منطقی بازگو و در نهایت قضاوت را به تماشاگر واگذار كند. قضاوتی كه احتمالا دارای این آیتم‌ها خواهد بود: جورج پسر آدمی است كله‌خراب و بیسواد كه نه‌تنها بلد نیست حتی تلفظ ساده استرالیا را درست ادا كند، بلكه مدام ادای سخنوری‌های حرفه‌ای را درمی‌آورد و همواره در این پز قلابی فرو می‌رود. سوتی‌های چندین و چندباره‌اش هم او را سر عقل نمی‌آورد (سكانسی كه بوش خود را با حضرت موسی‌ع‌ مقایسه می‌كند را به یاد بیاورید)‌. او آدمی است غیرقابل اعتماد و اطمینان و سپردن یك جوجه نیم‌سانتی برای نیم دقیقه به او حتی در صلاحیتش نیست، چه برسد به دادن كارهای بزرگ. با این حال، شهروندان ینگه دنیا ۸ سال زمام امورشان را به او سپردند و پیش از این نیز او به عنوان فرماندار تگزاس بلای جان سرزمین كاكتوس‌ها بود.
نالایق بودن بوش و مهم‌تر از همه متزلزل بودنش در فیلم» W.« بیشتر از هر چیز دیگر روایت می‌شود.
این روایت تصویری هم كاراكتر ظاهری‌اش را پوشش می‌دهد، مانند بریده بریده و منقطع صحبت كردن بوش،‌ مكث‌های طولانی و چشم دوختن به خلق‌الله یا در و دیوار كه بدجوری این كارش خنده‌دار است نوع راه رفتنش كه انگار كسی همواره او را از عقب سر هل می‌‌دهد و چیزهای دیگر. هم این كه كاراكتر باطنی‌اش در این روایت تصویری به وسیله تعامل بدون تعادلش با اطرافیانش‌ بوضوح قابل درك است.تمام این موارد ناخودآگاه آیتم‌ها و فاكتورهای لازم برای تاختن و انتقاد كردن و ملامت كردن در فیلم‌ را به دست سازنده داده، اما كمدی سیاه «W». این انتقادها را به چالش نمی‌گذارد. در واقع شاید فقط مانند یك مستند خبری - گزارشی، وقایعی را ارائه و به صرف یك گزارش كامل بسنده می‌كند.
جدای از احوالات ظاهری و باطنی او و رابطه‌اش با خانواده و اطرافیان و همچنین سیاستمداران آمریكایی، روایت استون از بوش پسر در مقام یك رئیس‌جمهور كه با دنیا در افتاده نیز صرفا فقط بیان گزارش است.
در فیلم، بكرات سیاستمداران آمریكایی و انگلیسی از هر نوعی و گروهی مورد تمسخر واقع می‌شوند و بیسوادی وكله پوكی‌شان به اثبات می‌رسد و پز روشنفكری و قیم مابانه‌شان بر ملا می‌گردد، اما باز هم منتظر یك پلان نتیجه‌گرا می‌مانیم. پلانی كه هرگز در دنباله هر كدام از این گزارش‌ها نمی‌آید.
.W را از منظر یك فیلم پدر فرزندی یا پدر و پسری هم می‌توانیم نگاه كنیم. از این سری فیلم‌ها كه زیاد از آنها دیده‌ایم هر نسخه ایرانی، روسی، هندی و آمریكایی ‌ روایتی از پدر و پسری كه دست بر قضا برای بسیاری شناخته شده‌تر از این حرف‌ها هستند. اگر برای آمریكایی جماعت بیان رابطه عاطفی و عاشقانه بوش پدر و پسر شاید درصدی حالتی عارفانه!‌ داشته باشد؛ اما برای بیشتر مردم این رفتارها بیانگر تربیت فرزند شرور به وسیله پدری شرورتر است (نمایی در فیلم وجود دارد كه جیمز كرامول در نقش بوش پدر به پسرش می‌تازد و سرآخر به او می‌گوید تو چه موجودی هستی؟‌ فكر می‌كنی تو یك كندی یا همزاد او هستی؟ نه تو فقط و فقط یك بوشی. یك بوش)! و بسیاری از دیالوگ‌های بین این ۲ حتی گفتگو‌های خشن یا رسمی‌شان حسابی خنده‌دار از كار درمی‌آید. انگار این ۲ تبدیل شده‌اند به همان كاراكترهایی از پدر و فرزند؛ كه پدر، پسرش را قبول ندارد و پسر هر كاری می‌كند تا پدرش بفهمد او می‌تواند تكیه‌گاه اصلی و مطمئن خانواده باشد.
فیلم .W را مردم آمریكای شمالی نپسندیدند؛ برای آنها یادآوری این گاف بزرگ كه چطور توانستند ۸ سال به یك نومحافظ‌كار بیسواد اعتماد كنند؛ واقعا دردآور و فروش فیلم نیز طبیعتا بسیار كم‌رمق (حدود ۲۴ میلیون دلار بعد از اكران هفته چهارم)‌ بود.
استون در مصاحبه‌‌های بعد از اكران فیلم عنوان كرد كه هرگز قصد محكوم كردن كسی را نداشته و فقط واقعیات را تصویر كرده است. ارائه تصویر واقعی در یك فیلم كار ارزنده‌ای است، اما به شرطی كه تكرار مكررات نباشد. به هر روی.W یك كمدی سیاه یا حداقل یك كمدی‌درام است كه از سوی یك فیلمساز لیبرال ساخته شده و داستانش درباره یك نومحافظه‌كار بی‌عقل است كه ۸ سال دنیا را عذاب داد و با بدنامی از قدرت كناره گرفت؛ روایتی كه همه از آن مطلع بودند.

منبع: جام‌جم آنلاین